گنجينة كمال

وقتي نگاهم رابه بــاران مي نشانم

  وقتي كه خون دل زديـده مي فشانم

 گُل مي كندشـوق تووباجـذبة عشق

 دل رابه سوي سـامرايت مي كشانم

 چون آينه محو جلالت مي شود دل

  مبهوت درقدرو كمالت مي شود دل

يادت چـراغ خلـوت انديشة ماست

 مهرت هميشه دررگ ودرريشـة ماست

 اي هـادي گمگشتگــان راه توحيـد

 خـدمت به راه مكتب توپيشة ماست

 بـرسـائـلان آستـان خودكرم كن

  مارابه راه عشق خودثابت قدم كن

اي مظهـركُّـّل صفـات حـق پرستي

 بخشيده ازجام شرف برعشق،مستي

 ما قطرة دريـاي احســان توهستيم

 مـاذره ايـم اي آفتــاب كُـّل هستي

 تـاريكي مـارا ببخشــا روشنـائي

 مارابه اوج معــرفت كن رهنمـائي

ايمان شكـوفـا شـدزگلــزارلب تو

 عـرفـان فضيلت يـافته ازمذهب تو

 اي چشمـة جـوشنـدة ايثـارو تقـوا

 قـرآن شـده احيــا زسعي مكتب تو

 تورهبردين،شهـريـار مُلـك ديني

  توهــادي راه تمـــام مــؤمنيني

توكعبــة دلهــايي وقبلــه نمـائي

 تو چـون نسيم صبحگاهي جانفزائي

 گنجينـة قـدروكمـال وعلـم ودانش

 توگـوهـرنـاب جـواد ابـن الرضائي

 جودتوجـوشيده زجودآن جواداست

 دنيا مريدو درگهت باب المراداست

اي آن كه تـابـد نورايمـان ازنهادت

 شدجامعـه آئينـه اي از اعتقــادت

 گردشمـن بيــدادگر بيـداد مي كرد

 گلبـانگ پُرشـورتوشـد تيغ جهادت

 روزعدو رابـا كــلامت شام كردي

 مـوج ستـم را خسته وآرام كردي

آنـان كـه ازروز ازل غـرق عنــادند

 غـافل زروز محشـروروز معـــادند

 وقتي قـدم دربـركة شيـران نهادي

 ديدنـد،شيـران سربه پاي تونهادند

 اي آفتـاب آسمــان حـق پرستي

 دراختيـار تـوست نبض كُّل هستي

اي آن كه قرآن درتجلايي جهانگيـر

 باآيـة تطهيــركـرده از تــوتقـدير

 دشمن هجوم آورددرشب برسرايت

 بردنـد تابـزم شـرابت با چه تقصير

 وقتي كه بربيـدادگر لب راگشودي

 كاخ ستم رابرسرش ويران نمودي

اي آن كه هستي ازتو درس عشق آموخت

 خورشيد مهرت چلچراغ عشق افروخت

 باآن همـه قـدروجــلال وراد مردي

 افسوس با زهرستم جان ودلت سوخت

 توسـوختي تانورحق روشـن بماند

 پرپرشـدي تاباغ دين گلشن بماند

اي مظهــر صبـرووقـارواستقـامت

 اي اســوة ايمــان وايثـار وكرامت

 اميــدوارم تـابگيــري بـانگـاهت

 دست «وفائي»رابه صحـراي قيامت

 اي قبلـة اميــد ازمــارو مگـردان

 دررستخيز ازعاشقان ابرومگـردان

التماس دعا