گل بهشت حسین

گلی که درچمن حُسن امتحان می داد
خبر زرویش گلهای ارغوان می داد
تجلیات نبی را به چهره اش دیدند
فروغ وجلوه زنورش به کهکشان می داد
کلام وحی به روی لبش چوگل می کرد
ملاحت سخنش جلوه بربیان می داد
درآبشار صدایش نسیم زمزمه بود
صدای او به دل ناتوان ،توان می داد
جوانیش به جوانان حدیث عشق آموخت
مرام او ره توحید را نشان می داد
به نغمۀ اولسنا علی الحق ازلب خود
به باغ صدق وصفا رنگ جاودان می داد
به دشت کرب وبلا تا گذاشت پا این گل
تمام دشت بلانکهت جنان می داد
دوباره روح دگر برنماز ودین بخشید
به صبحگاه شهادت چو او اذان می داد
میان عرصۀ عشق وشرف چنان کوشید
که درس غیرت ومردی به عاشقان می داد
صدای یا ابتای گل بهشت حسین
خبرز فاجعه غم به باغبان می داد
طنین گرم وداعش شرر به دل می زد
صداو نغمۀ او عرش را تکان می داد
گلی که جای لبان حسین برلب داشت
فتاده بود به روی زمین وجان می داد
زمان دوباره بهم ریخت چون حسین آمد
زمین عنان دلش را به آسمان می داد
کنار آن گل صدبرگ پرپرافتاده
مگر که اشک به چشمان او امان می داد
جمال حق به جمال پسرچو رخ بنهاد
هماره بوسه برآن لعل خونفشان می داد
اگر که زینب او ازحرم نیامده بود
گمان کنم که «وفائی» حسین جان می داد